Choroba Zika – objawy, przenoszenie, leczenie i profilaktyka

Choroba Zika, wywoływana przez wirusa Zika z rodziny Flaviviridae, zyskuje coraz większą uwagę na całym świecie, szczególnie w tropikalnych regionach, takich jak Azja Południowo-Wschodnia, Afryka oraz Ameryka Południowa. Choć większość zakażeń przebiega bezobjawowo, wirus może powodować poważne konsekwencje zdrowotne, w tym neurologiczne powikłania. Epidemie Zika, które miały miejsce w ostatnich latach, ujawniły, jak złożony i niebezpieczny może być ten patogen, zwłaszcza dla kobiet w ciąży. Wiedza na temat sposobów przenoszenia wirusa, objawów oraz profilaktyki jest kluczowa w walce z jego rozprzestrzenieniem.

Czym jest choroba Zika?

Choroba Zika to ostra infekcja wirusowa spowodowana przez wirusa Zika, który należy do rodziny Flaviviridae. Zakażenia tym patogenem najczęściej występują w krajach tropikalnych, takich jak:

• Azja Południowo-Wschodnia,
• Afryka,
• Ameryka Południowa.

Epidemie choroby Zika zdarzają się sporadycznie, szczególnie w regionach, gdzie panują sprzyjające warunki klimatyczne oraz gdzie można spotkać komary Aedes aegypti i Aedes albopictus, które ułatwiają rozprzestrzenienie wirusa.

Jednym z najistotniejszych aspektów tej choroby jest fakt, że około 80% zakażonych nie doświadcza żadnych objawów. Kiedy jednak te się pojawią, mogą przypominać symptomy innych schorzeń, na przykład gorączki denga. Wśród typowych dolegliwości można wymienić:

• gorączkę,
• bóle głowy,
• bóle mięśni,
• wysypkę,
• zapalenie spojówek.

Z punktu widzenia epidemiologii, choroba Zika stała się istotnym zagadnieniem, szczególnie w kontekście zdrowia publicznego. Jej zakres, metody przenoszenia oraz potencjalne konsekwencje zdrowotne, zwłaszcza dla kobiet w ciąży, są wciąż przedmiotem intensywnych badań.

Jak przenosi się wirus Zika?

Wirus Zika przenosi się głównie przez komary z rodzaju Aedes, a w szczególności przez Aedes aegypti oraz Aedes albopictus. Te owady są najbardziej aktywne w ciągu dnia, a ich ukąszenia stanowią kluczowy sposób, w jaki ludzie mogą zostać zakażeni. Należy jednak pamiętać, że wirus Zika może być również przenoszony w wyniku:

• kontaktów seksualnych,
• transfuzji krwi,
• przeszczepów narządów.

Szczególne zagrożenie stwarza zakażenie prenatalne, które może prowadzić do poważnych schorzeń, w tym mikrocefalii u noworodków. Dla kobiet w ciąży przeniesienie wirusa z matki na dziecko to niebezpieczeństwo, które należy traktować z najwyższą powagą.

Epidemia wirusa Zika dotknęła wiele krajów na całym świecie, z szacunkową liczbą zakażeń wynoszącą około 1,6 miliona. Właśnie dlatego istotne jest, aby prowadzić skuteczne działania monitorujące oraz kontrolujące rozprzestrzenianie się tego patogenu.

Jaki jest okres wylęgania wirusa Zika?

Okres inkubacji wirusa Zika wynosi od 3 do 12 dni po ukąszeniu przez zarażonego komara, co oznacza, że w tym czasie wirus może nie manifestować żadnych objawów. Taka sytuacja znacznie utrudnia diagnozowanie i identyfikację osób, które są zakażone. Osoby bez symptomów często nie są świadome swojego stanu zdrowia, co zwiększa ryzyko dalszego rozprzestrzenienia się wirusa.

Kiedy czas inkubacji dobiega końca, mogą wystąpić różnorodne objawy, które zazwyczaj utrzymują się od 2 do 7 dni. Te informacje są kluczowe dla lepszego zrozumienia epidemiologii oraz strategii ograniczających rozprzestrzenianie się wirusa Zika. Dlatego warto zwracać uwagę na te aspekty, aby skuteczniej reagować na zagrożenie związane z tym wirusem.

Jak przebiega zakażenie bezobjawowe chorobą Zika?

Zakażenie wirusem Zika w 80% przypadków przebiega bezobjawowo. To oznacza, że wiele osób może być nosicielami wirusa, nie zdając sobie z tego sprawy. Taki stan rzeczy utrudnia kontrolowanie epidemii, ponieważ zakażeni nie są świadomi zagrożenia, jakie mogą stwarzać dla innych.

Kiedy objawy się już pojawiają, zazwyczaj mają łagodny przebieg i przypominają symptomy przeziębienia. Wśród najczęstszych można wymienić:

• gorączkę,
• bóle stawów,
• wysypkę,
• bóle mięśni.

często jednak nieprzyjemne doznania są na tyle łagodne, że pacjenci nie decydują się na wizytę u lekarza, co znacznie utrudnia wykrywanie zakażeń w danej społeczności.

Zakażenie bezobjawowe ma istotny wpływ nie tylko na nasze rozumienie epidemii, ale także rodzi poważne obawy dotyczące zarażenia kobiet w ciąży. Takie przypadki mogą prowadzić do groźnych powikłań, jak na przykład mikrocefalia u noworodków. W związku z tym, krążący wirus w populacji staje się poważnym zagrożeniem dla zdrowia publicznego.

Jakie są objawy zakażenia chorobą Zika?

Zakażenie wirusem Zika może manifestować się różnorodnymi objawami, które zazwyczaj mają łagodny przebieg i ustępują samoistnie. Wśród najczęściej spotykanych symptomów wymienia się:

• gorączkę, która zazwyczaj nie przekracza 38°C,
• wysypkę o charakterze plamisto-grudkowym,
• bóle stawów oraz mięśni,
• zapalenie spojówek,
• bóle głowy i zawroty.

Czas trwania symptomów to zazwyczaj maksymalnie tydzień. Warto jednak zauważyć, że około 80% zakażonych wirusem Zika nie wykazuje żadnych widocznych objawów. Taki przebieg może utrudniać diagnozę, zwłaszcza gdy symptomy są podobne do innych infekcji wirusowych, takich jak denga czy chikungunya.

Jakie są powikłania neurologiczne choroby Zika?

Zakażenie wirusem Zika może prowadzić do poważnych komplikacji neurologicznych, które dotyczą zarówno dorosłych, jak i noworodków. Najczęściej występującym powikłaniem jest zespół Guillain-Barré, stan, w którym układ odpornościowy myli się i atakuje nerwy. Prowadzi to do osłabienia mięśni, a w niektórych przypadkach może nawet skutkować paraliżem. Badania wykazują, że ryzyko wystąpienia tego zespołu znacząco rośnie po infekcji wirusem Zika.

Innym poważnym skutkiem jest mikrocefalia, objawiająca się zmniejszeniem obwodu głowy u noworodków. To zjawisko często wynika z infekcji matki w czasie ciąży. Mikrocefalia może prowadzić do opóźnień w rozwoju oraz innych problemów neurologicznych. Choć istnieje prawdopodobny związek między wirusem Zika a występowaniem mikrocefalii, potrzebne są dalsze badania, aby to ostatecznie potwierdzić.

Kobiety w ciąży, które zaraziły się wirusem Zika, narażone są na większe ryzyko urodzenia dzieci z problemami neurologicznymi. Oprócz zespołu Guillain-Barré i mikrocefalii, wirus może wpływać na rozwój mózgu oraz układu nerwowego, co może prowadzić do długotrwałych skutków zdrowotnych. Dlatego niezwykle ważne jest monitorowanie objawów zakażenia wirusem Zika oraz świadomość potencjalnych powikłań neurologicznych.

Co to jest zespół Guillain-Barré w kontekście choroby Zika?

Zespół Guillain-Barré (GBS) to poważne schorzenie neurologiczne, które może wystąpić po infekcji wirusem Zika. Liczne badania pokazują, że istnieje wyraźny związek między tym wirusem a rozwojem GBS, co czyni ten zespół istotnym tematem w kontekście epidemii Zika.

GBS charakteryzuje się postępującym osłabieniem mięśni, które w skrajnych przypadkach może prowadzić do paraliżu. Osoby, które przeszły zakażenie wirusem Zika, mają zwiększone ryzyko wystąpienia tego zespołu, zwłaszcza w rejonach, gdzie epidemie są najbardziej intensywne. Ryzyko GBS nasila się również u pacjentów, u których choroba przebiegała w cięższej formie.

W diagnostyce GBS lekarze zwracają uwagę na różne objawy, takie jak:

• osłabienie kończyn,
• trudności z koordynacją ruchów,
• problemy z oddychaniem.

Leczenie tego schorzenia może obejmować podawanie immunoglobulin oraz plazmaferezę, które mogą skutecznie złagodzić symptomy oraz wspomóc proces rehabilitacji.

Zrozumienie neurologicznych powikłań związanych z wirusem Zika, w tym zespołu Guillain-Barré, jest kluczowe dla oceny ryzyk zdrowotnych związanych z jego epidemią.

Jakie są skutki zakażenia prenatalnego wirusem Zika?

Zakażenie wirusem Zika w ciąży może negatywnie wpłynąć na zdrowie noworodków. Gdy przyszła mama zachoruje, wirus ma możliwość przeniknięcia do rozwijającego się płodu, szczególnie we wczesnym etapie ciąży. To zjawisko wiąże się z ryzykiem wystąpienia:

• mikrocefalii,
• małogłowia.

Mikrocefalia to zaburzenie, w którym noworodek ma głowę mniejszą niż norma. Może to prowadzić do opóźnień w rozwoju oraz problemów neurologicznych w przyszłości. Małogłowie, będące jedną z konsekwencji zakażenia, często występuje w połączeniu z innymi wadami wrodzonymi, co może znacząco wpłynąć na jakość życia dziecka.

Kobiety w ciąży są w grupie szczególnego ryzyka związku z wirusem Zika. Dlatego ważne jest, aby ich zdrowie oraz rozwój płodu były starannie monitorowane. Odpowiednia opieka medyczna oraz edukacja na temat możliwości zapobiegania zakażeniu mogą znacznie zmniejszyć ryzyko i poważne konsekwencje. Zrozumienie skutków zakażenia prenatalnego wirusem Zika jest istotne zarówno dla zdrowia matki, jak i jej dziecka.

Jak przebiega zakażenie wertykalne wirusem Zika?

Infekcja wirusem Zika w kontekście ciąży ma miejsce, gdy wirus przenika z ciała przyszłej matki do rozwijającego się płodu. Takie przeniesienie może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych u dziecka, takich jak wrodzone wady rozwojowe, w tym mikrocefalia, która negatywnie wpływa na rozwój mózgu i wielkość głowy.

Zakażenia mogą występować na różnych etapach ciąży, jednak to pierwszy trymestr niesie ze sobą największe zagrożenie. Jest to czas, gdy kluczowe struktury mózgowe płodu są w fazie intensywnego rozwoju. Badania dowodzą, że wirus Zika potencjalnie może przetrwać oraz namnażać się w komórkach łożyska, co wiąże się z różnorodnymi zaburzeniami rozwojowymi.

Dla kobiet w ciąży niezwykle ważne jest, aby zachowały szczególną ostrożność i regularnie monitorowały przebieg swojej ciąży. Staranna obserwacja rozwoju dziecka oraz wdrażanie efektywnych działań prewencyjnych są kluczowe, aby zminimalizować ryzyko zakażenia. Edukacja na temat symptomów wirusa Zika oraz technik prewencji stanowi istotny element opieki zdrowotnej dla przyszłych mam:

• znajomość symptomów wirusa Zika,
• ścisłe przestrzeganie zaleceń lekarza,
• stosowanie moskitier i repelentów,
• unikanie podróży do obszarów endemicznych,
• zapewnienie regularnych badań kontrolnych.

Co to jest mikrocefalia i małogłowie spowodowane przez chorobę Zika?

Mikrocefalia to stan, w którym noworodek ma głowę mniejszą niż przeciętnie. Taki defekt może prowadzić do licznych problemów rozwojowych. Często termin małogłowie używany jest zamiennie, oznaczając tę samą sytuację. Istotne jest, aby zauważyć, że zakażenie wirusem Zika w trakcie ciąży jest ściśle powiązane z wyższym ryzykiem wystąpienia mikrocefalii. Badania jednoznacznie wskazują na związek między tym wirusem a występowaniem mikrocefalii u noworodków.

Infekcja wirusem Zika w ciąży może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych dla dziecka, w tym:

• niepełnosprawność intelektualna,
• opóźnienia rozwojowe,
• trudności w nauce,
• problemy z koncentracją,
• inne wady wrodzone.

Zrozumienie tego schorzenia jest kluczowe w opracowywaniu efektywnych metod diagnostycznych i terapeutycznych.

Jak mutacje wirusa Zika wpływają na przebieg choroby?

Mutacje wirusa Zika mają znaczący wpływ na to, jak przebiega choroba. Zmiany w jego genomie mogą bowiem zwiększać zdolność wirusa do rozprzestrzeniania się oraz wpływać na nasilenie objawów. Co więcej, istnieją dowody sugerujące, że te mutacje mogą zwiększać ryzyko wystąpienia komplikacji neurologicznych, takich jak zespół Guillain-Barré.

Wirus Zika, który na początku wywoływał jedynie łagodne dolegliwości, w wyniku mutacji może prowadzić do znacznie poważniejszych problemów zdrowotnych. Niekiedy niektóre warianty wirusa stają się bardziej zjadliwe, co przekłada się na trudniejszy przebieg choroby, a w niektórych przypadkach również na wyższą śmiertelność.

Intensywnie bada się zarówno częstotliwość mutacji wirusa Zika, jak i ich wpływ na epidemiologię choroby. Kluczowe jest zrozumienie:

• jak te mutacje oddziałują na epidemiologię,
• jak te mutacje oddziałują na patologię wirusa,
• aby móc opracować skuteczne strategie zapobiegania,
• aby móc opracować skuteczne strategie leczenia Zika.

Jak diagnozuje się chorobę Zika?

Choroba Zika jest diagnozowana na podstawie zebranych informacji oraz obserwowanych objawów klinicznych. Aby mieć pewność co do zakażenia, kluczowe jest wykrycie RNA wirusa Zika w próbkach krwi lub moczu. Dodatkowo, ważne jest również oznaczenie poziomu przeciwciał IgM i IgG. W tym celu najczęściej stosuje się test ELISA.

Należy jednak pamiętać, że proces diagnozowania może być utrudniony przez:

• krzyżowe reakcje przeciwciał z innymi wirusami,
• co może skutkować nieprawidłowymi wynikami.

W związku z tym, jeśli istnieje podejrzenie zakażenia, warto przeprowadzić badania w odpowiednim czasie, najlepiej w fazie ostrej choroby.

Jakie są metody leczenia choroby Zika?

Leczenie choroby Zika koncentruje się głównie na łagodzeniu objawów, ponieważ aktualnie brak jest specyficznych terapii przeciwwirusowych. Kiedy pacjenci cierpią na gorączkę, bóle głowy czy bóle mięśni, zaleca się przede wszystkim odpoczynek. W takich przypadkach warto także sięgnąć po leki przeciwgorączkowe, takie jak paracetamol, które mogą przynieść ulgę i poprawić samopoczucie.

W przypadku objawów skórnych, takich jak wysypka, skuteczne mogą być leki przeciwświądowe. Szczególnie istotne jest, by kobiety w ciąży były ostrożne, gdyż dla nich paracetamol jest najczęściej rekomendowanym środkiem na gorączkę.

Osoby, u których wystąpiły powikłania neurologiczne, mogą wymagać bardziej złożonego leczenia neurologicznego. W każdej sytuacji decyzje o terapii powinny być podejmowane w porozumieniu z lekarzem, z uwzględnieniem unikalnych potrzeb i stanu zdrowia pacjenta.

Jakie preparaty stosować na gorączkę i bóle przy chorobie Zika?

W przypadku łagodzenia symptomów choroby Zika, takich jak gorączka czy bóle ciała, warto sięgnąć po leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Najczęściej rekomendowane to paracetamol oraz ibuprofen, które skutecznie obniżają temperaturę i łagodzą ból stawów, często występujący u pacjentów.

Należy jednak pamiętać, aby unikać:

• aspiryny,
• innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych,
• leków mogących powodować krwawienia.

To szczególnie istotne w kontekście wirusów, które mogą wpływać na nasz układ krwiotwórczy.

Dawkowanie leków powinno zawsze odbywać się zgodnie z zaleceniami lekarza oraz informacjami zawartymi w ulotkach. Nie zapomnij także o regularnym monitorowaniu objawów i ich intensywności, co pozwoli na szybką reakcję i konsultację z lekarzem w razie pogorszenia stanu zdrowia.

Jakie są metody profilaktyki przeciwko chorobie Zika?

Profilaktyka przed chorobą Zika skupia się głównie na eliminacji ryzyka ukąszeń przez komary przenoszące wirusa. Oto kilka kluczowych sposobów, aby chronić się przed zagrożeniem:

• Używanie repelentów: wybieraj preparaty z DEET, pikaryny albo naturalnymi olejkami eterycznymi,
• Dobór odzieży: osoby przebywające w obszarach zagrożonych powinny nosić odzież z długimi rękawami i nogawkami,
• Moskitiery: warto zaopatrzyć się w moskitiery zarówno do użytku w domu, jak i podczas biwakowania,
• Zarządzanie otoczeniem: regularnie usuwaj stojącą wodę, która stanowi wymarzone miejsce do rozmnażania dla komarów,
• Edukacja i świadomość: zdobądź wiedzę na temat możliwości zakażenia oraz typowych objawów choroby Zika,
• Planowanie podróży: przed wyjazdem sprawdź aktualne informacje o epidemiach Zika w planowanych destynacjach.

Kobiety w ciąży powinny być szczególnie ostrożne i unikać podróży do rejonów, gdzie wirus Zika jest szeroko rozpowszechniony. Dodatkowo, w takich miejscach zaleca się korzystanie z prezerwatyw lub całkowitą wstrzemięźliwość seksualną.

Jak ryzyko zakażenia chorobą Zika wpływa na kobiety ciężarne?

Kobiety w ciąży są szczególnie narażone na zakażenie wirusem Zika, co stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ich potomstwa. Infekcja w trakcie ciąży może prowadzić do poważnych wad wrodzonych, takich jak mikrocefalia, co oznacza, że noworodek może mieć nieproporcjonalnie małą głowę, co wiąże się z potencjalnymi problemami w rozwoju intelektualnym i fizycznym.

Zakażenie wirusem Zika może zdarzyć się na różnych etapach ciąży, jednak największe zagrożenie występuje, gdy kobieta staje się nosicielem wirusa w pierwszym trymestrze. W tym kluczowym okresie rozwijający się płód jest wyjątkowo wrażliwy, gdyż wirus ma zdolność przenikania przez łożysko i osiedlania się w organizmie matki.

Z tego powodu kobiety w ciąży powinny:

• regularnie badać się przez lekarzy,
• stosować niezbędne środki ochronne,
• zdawać sobie sprawę z zagrożeń związanych z wirusem Zika.

W miarę jak poszerza się wiedza na temat wirusa Zika, rośnie znaczenie prewencji oraz ciągłego monitorowania zdrowia kobiet w ciąży oraz ich dzieci.

Jak epidemiologia choroby Zika kształtuje się na świecie?

Epidemiologia choroby Zika ukazuje, że wirus ten stał się powszechny w tropikalnych i subtropikalnych częściach globu. Po raz pierwszy zauważono go w Mikronezji w 2007 roku, a od tego czasu zyskał zasięg na wielu innych kontynentach. Największe epidemie miały miejsce w Ameryce Łacińskiej, gdzie w 2015 roku odnotowano znaczący wzrost liczby zakażeń.

Infekcja wirusem Zika dotyka miliony osób. Jego ekspansja w dużej mierze jest związana z populacjami komarów, które pełnią rolę głównych wektorów. Szczególnie znaczące są tu gatunki Aedes aegypti i Aedes albopictus, które zwiększają ryzyko transmisji. Dodatkowo, w obliczu globalnego ocieplenia i migracji ludności, istnieje zagrożenie, że wirus Zika pojawi się w regionach, gdzie wcześniej nie występował.

Warto zwrócić uwagę na różnice w epidemiologii tej choroby w zależności od lokalizacji. Na przykład w Ameryce Łacińskiej wirus Zika wiąże się z poważnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak:

• mikrocefalia u noworodków,
• komplikacje neurologiczne.

Badania epidemiologiczne odgrywają kluczową rolę w zrozumieniu sposobu przenoszenia wirusa Zika. Są również niezbędne do opracowywania skutecznych strategii przeciwdziałania epidemiom. Międzynarodowa współpraca oraz działania organizacji zdrowotnych, w tym Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), są niezwykle istotne w kontrolowaniu epidemii i odpowiednim dostosowywaniu praktyk zdrowotnych do zmieniającej się sytuacji epidemiologicznej.

Jak podróże wpływają na rozprzestrzenianie się choroby Zika?

Podróże do regionów, gdzie wirus Zika stanowi poważne zagrożenie, mają ogromny wpływ na jego rozprzestrzenianie się. Obszary te znajdują się przeważnie w strefach tropikalnych oraz subtropikalnych. Osoby podróżujące mogą łatwo zostać zakażone, zwłaszcza poprzez ukąszenia komarów z gatunku Aedes aegypti i Aedes albopictus.

Kiedy odwiedzasz takie lokalizacje, warto podjąć odpowiednie środki ostrożności, aby zminimalizować ryzyko:

• stosowanie repelentów,
• noszenie długich ubrań,
• unikanie miejsc, gdzie występuje duża liczba komarów.

Wysoka temperatura i wilgotność w tych regionach sprzyjają rozmnażaniu komarów, co z kolei podnosi ryzyko zakażenia.

Po powrocie do krajów, w których wirus Zika jest nieobecny, osoby, które zostały zakażone, mogą nieświadomie przenosić wirusa przez dalsze ukąszenia. Taki scenariusz może prowadzić do lokalnych epidemii. Dlatego podróże do tych rejonów mają ogromne znaczenie w kontekście epidemiologii choroby Zika. Dodatkowo, kobiety w ciąży, które podróżują do takich miejsc, są szczególnie narażone na poważne zagrożenia zdrowotne, w tym na ryzyko mikrocefalii u swoich dzieci.

Jak komary Aedes aegypti i Aedes albopictus przenoszą wirusa Zika?

Komary Aedes aegypti i Aedes albopictus odgrywają ważną rolę jako wektory wirusa Zika. Przenoszą go poprzez ukąszenia, dostarczając wirusa do ludzkiego organizmu. Te insekty preferują ciepły klimat, który sprzyja ich rozmnażaniu. Co więcej, są aktywne głównie w ciągu dnia, co zwiększa prawdopodobieństwo ich kontaktu z ludźmi.

Aedes aegypti wyróżnia się szczególną efektywnością w rozprzestrzenianiu wirusa, co jest związane z jego preferencjami żywieniowymi oraz warunkami życia. Oprócz wirusa Zika, potrafi przenosić również inne niebezpieczne choroby, takie jak:

• denga,
• żółta febra.

Aedes albopictus, czyli komar tygrysi, jest obecny w wielu regionach świata i wykazuje dużą zdolność adaptacji do zmieniającego się środowiska, co ułatwia jego ekspansję.

W obliczu globalnego ocieplenia i zmian w użytkowaniu ziemi, populacje tych komarów mogą rosnąć. To z kolei podnosi ryzyko wystąpienia epidemii Zika. Dlatego niezwykle istotne jest podejmowanie działań mających na celu kontrolowanie ich liczebności. To kluczowy krok w ograniczaniu rozprzestrzenienia wirusa Zika oraz ochronie ludzi przed zakażeniem.

Jaką rolę odgrywa Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w zwalczaniu choroby Zika?

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) pełni niezwykle ważną rolę w walce z chorobą Zika. Jej działania obejmują:

• monitorowanie,
• prowadzenie badań,
• edukację społeczną.

Dzięki regularnemu śledzeniu epidemiologii zakażeń wirusem Zika, organizacja może szybko reagować na pojawiające się kryzysy. WHO opracowuje i publikuje wytyczne dotyczące zdrowia publicznego, które są kluczowe w zwalczaniu tej choroby, a także promuje skuteczne metody zapobiegania.

W zakresie profilaktyki, WHO zachęca do wdrażania programów ochrony przed komarami, takimi jak Aedes aegypti i Aedes albopictus, które są odpowiedzialne za przenoszenie wirusa Zika. Organizacja wspiera również prowadzenie badań naukowych, mających na celu lepsze zrozumienie wirusa oraz jego ewolucji. Jest to szczególnie istotne, biorąc pod uwagę zdrowie ciężarnych kobiet oraz ich noworodków.

Wobec epidemii, WHO koordynuje globalne działania, dążąc do zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego i efektywnego zarządzania kryzysami wywołanymi przez chorobę Zika.